3 years

october na naman.

2005. magulo ang mundo ko. as in sobrang gulo. sobrang sakit. sobrang sama ng loob. pero inayos ko pa din. kahit na sobrang durog ang pakiramdam ko, ndi pwedeng sarili ko lang ang isipin ko. dahil kailangan kong gawin para sa anak ko. para sa ikatatahimik ng pamilya ko.

2006. nasa malaysia na ako. pero nung sumapit ang panahong ito, sobrang sakit pa din. naisip ko tuloy, un nga pala ang matinding dahilan kung bakit nasa ibang bansa ako. ndi ko pinangarap magtrabaho sa ibang bansa pero ginawa ko. kc gusto kong tumakas sa pinas. gusto kong mawala sa alaala ko.

2007. nasa malaysia pa din ako. pero nung taong ito, medyo ok na ako. although andun pa rin un sakit, i can say that im better. ndi ko pa lubusang nakalimutan at napatawad pero im starting to build a new life. ung malayo sa alaala ng pangyayaring un.

2008. andito pa rin ako. 3 taon na pala. and im proud to say na nakamove on na ako. ndi na ako nasasaktan. naisip ko na lahat naman ay dumaraan sa ganun. kasama un sa mga pagsubok ng buhay. ang mahalaga, buo pa rin ang pamilyang ipinaglaban ko. at masaya ako sa naging desisyon ko 3 years ago.