BADTRIP!!!

This is one of the worst days of my life. Yun tipong THIS IS IT na tapos biglang PLAK. BADTRIP TALAGA!

Badtrip #1: Nakabakasyon this week ang mga kagrupo ko. Wala naman kaso.. until today. Nahanap ko na kung bakit di tumatakbo ng tama ang program nila. Putek! Halo-halong code. Ok na sana eh. Kaya lang biglang dumating ang TL ko at binigyan ako ng bagong trabaho na asap din. Magmultiprogramming daw ako. Alam kong binabayaran ako para dun. Pero un part ko sa project na yun ay matagal ng tapos (di ko fault na petiks lang sila sa pagwork kasi regular na sila). Nagbakasyon sila tapos ako ang nagdudusa. Plus the fact na duty coverage din ako, pag may problems sa system, ako din ang haharap. Sabagay, kaming 2 lang ng TL ko ang naiwan. Ano pa bang aasahan ko?

Badtrip #2: Kailangan kong pumunta ng Phil Embassy para kumuha ng OEC para sa pag-uwi ko. Nalaman ko lang kagabi na expired na pala yun dati kaya kailangan ng bago. Unang plano ko, maaga na lang ako aalis sa office. Pero dahil sa tambak na work, baka di ako payagan ng TL ko. So I wouldn't take the risk. Kaya ang solusyon… tumakas!!! Tutal ang lunch break ay 2 hours. Medyo malayo din. Taxi, lrt tapos taxi ulit. Nagmeet kami ng husband ko sa lrt na. Nun pumara kami ng taxi sa KLCC, aba! Ayaw magmetro. At sinisingil kami ng mahal. Syempre tinanong ko kung bakit eh malapit lang naman. Kasi holiday daw. Hello?!?! Nun wed pa tapos ang holiday! Pero dahil lahat sila ay ganun ang sinasabi, no choice. Nakipagbargain na lang ako sa mas mababang presyo. Pagkatapos namin sa embassy, wala kaming makuhang taxi pabalik. Naglakad kami. Naglakad. Naglakad pa. Hanggang sa makarating kami sa sakayan ng lrt. Putek! Sa gitna na mainit na araw yun.

Badtrip #3. Eto na yun ultimate badtrip. Wala ng mas babadtrip pa dito. Nabanggit ko last week na uuwi ako ng Pinas ngayon ayt? Well, all set. Ready to go. Nakaempake na. Nakabili na ako ng tiket. May pasalubong. Nakapagplantsa na ako ng isusuot ko. Inask ko yun friend ko sa Pinas na kukuha ng tiket para kay Pauline at kay Daddy. Ngayon pa lang daw nila aayusin. So akala ko ok na. Galing kami sa Badtrip#2, naglalakad papunta ng LRT ng mapansin ko na may missed call ako. At Globe number. Naisip ko agad yun friends ko na nag-aayos ng tiket. Naisip ko baka may problema. At… meron nga! Ayaw daw pumayag sa benefits kasi nakahold daw ang account ko. Meaning, di ko magagamit ang benefits ko unless marelease ang clearance-ko-na-kung-hindi-ko-pa-nifollowup-2-weeks-ago-eh-hindi-pa-ipafollow-up-sa-kung-saan-para-kumilos-na-ang-processing. Hello? It's been 3 months since my last day in PAL. 2 months since the effectivity of my resignation. What's taking it so long? May nagawa ba akong krimen? Oo, inaamin ko, marami akong leave.. marami akong nakuhang gamot sa medical.. marami akong trip pass na ginamit.. Pero diosmio! Benepisyo ko yun bilang employee.. i mean ex-employee ng PAL. To make the long story short, kahit nakiusap na yun friend kong si Sherwin sa akala niyang friend niya dahil binigyan siya ng discount card sa Gerry's at nakasama niyang magdinner after a basketball game, wala pa ring nangyari. Di raw talaga pwede dahil company policy. So cancelled ang lahat. Wa na. Ganun lang. Dahil sa hindi nila ginawa ang trabaho nila, dead na ang pangarap kong umuwi ng Pinas ngayon at mayakap na ang anak ko.

Call it a bad day. It really is. Kakatapos lang naming makachat ang anak namin. Mukhang ok pa rin naman siya. Kaya lang nagpaalam na daw sa mga classmates niya at nagprisinta na bibigyan sila ng chocolate. Hahaha! Lahat daw ng kakilala ay pinangakuan na bibigyan ng tsokolate. 4 years old lang yan ha! Miss ko na talaga ang baby ko.. =(

Well… Better luck next time my dear… Pero di pa kami tapos ng taga-benefits.. Ipaglalaban ko ang karapatan ko! Lalo na ngayon at isa na akong Bagong Bayani ng Pilipinas! Mabuhay ang mga OFW! Bwahaha! Gutom lang cguro to. Gtg.

TGIF

Thank God it's Friday. Two days off from work. It's not that I don't like my job here in Malaysia. In fact, I like it here (I hope it'll be like that until I finish my contract.. hehe..). The work is not stressful compared to Singapore. Just a little bit more stress from the Phils but the pay compensates for that. In fact, I feel that it's almost the same environment. I just feel a little more stressed because I get guilty that I have to do better here since I get paid more.Ü

It's Friday. But we have no plans to go out. Hahaha! (Where's the gimikerang Jona?) I'd rather stay at home and cook Filipino food than go out and spend at those Chinese restaurants. It's a bit expensive to eat out here. You will only eat Sweet & Sour Pork and Yang Chow Fried rice and it will cost you around RM30-40 (Php400-500). That money can already buy me pork, beef, chicken and prawn which we can eat out for 4 dinners! (Kuripot yata talaga ako! Hehe..) Also I dont like their beers here.. I haven't tasted one and don't plan to taste any. Nothing will still compare to the cold bottle of SanMig light.. hehe.. Hay.. Namiss ko tuloy pag nagkakayayaan kami ng '1 bottle'. Lalabas kami ng office ng 5pm, di pa nagla-logout, iniwan ang mga gamit at iinom ng beer sa Conrads.. Hehe.. Tapos babalik sa office (minsan amoy alak pa! haha!), kukunin ang gamit sabay layas. Hay.. I miss those days.

It's Friday. But I still don't look forward to the weekend. Though my husband is here with me, it's still different having my daughter around. Yung manonood kayo ng cartoons. Maglalaro ng kung ano-ano. Magkukulitan. Lalo na ngayon at may work ang husband ko sa weekend. Mag-isa lang ako sa house. Ayaw ko naman sumabit sa lakad ng friend ko. Matutulog na lang siguro ako maghapon. Hehehe..

It's Friday. Pwedeng magstay late sa panonood ng tv dahil walang pasok kinabukasan. Pwedeng kumain ng kumain kahit gabi na dahil hindi ka naman nagmamadaling matulog. Pwedeng magkuwentuhan muna to the max. Pwedeng di matulog ng maaga nang hindi ka nagwoworry na kulang na naman ang 8-hour sleep routine mo.

It's Friday. Our 11th Friday here. Naisip ko, what's so special on a Friday. Wala naman. Naisip ko kasi na gusto ko kumain sa Fridays (may Fridays dito!). Hahaha!!! Get lost!

Pahabol: Next Friday, hopefully ay matuloy na ang pag-uwi ko sa Pinas para kunin ang baby ko. Hay.. Can't wait for next Friday… Ü

Anaps Adventure

This will start the long battle between myself and the Anaps here around KL. (Sa mga hindi nakakaalam, Anaps is the term used to describe all our friendly friends na hindi masyadong mababango. Yun mga nagpapautang ng 5-6 sa ating mga kababayan at naniningil sakay ng motorsiklo. Kung di niyo pa rin alam, wag niyo ng alamin!)

From the start, even before I left the Phils, I've already psyche myself that I cannot get away from them kasi Anaps ang agent ko. And when I came here, I had another few reasons kung bakit di ako makakawala sa kanila. Sa kawalan ng kakilala dito, napilitan kaming magstay sa staff house kung saan puro Anaps ang housemate at ang condo ay nasa isang Anaps na lugar, sa Brickfields, KL Sentral. Sa office, napakarami nila. My Pinay colleague told me that someone had told her that there are so many Anaps here that they don't want to hire more. Bwahaha! Ang pinakamalupit, kahit saan ka lumingon, may Anaps. Sa mall, sa lrt, sa kalsada. They are everywhere here!

Pero hindi niyo ako dapat kaawaan. Nakakasurvive naman ako. Nasanay na nga ako sa kanila kahit papaano. Awa ng Diyos, hindi pa naman sira ang pang-amoy ko. (Btw, sa kabutihang-palad, nakalipat na kami sa ibang condo, after almost 2 months ng pagtitiis, malayo sa lugar nila, kung saan Pinoy na ang mga kasama namin.. Hay salamat..)

Marami akong kuwentong Anaps magmula ng pagdating ko dito. Kaya lang nalimutan ko na ang iba. (Ikaw na ang mageneral anaesthesia nang manganak. Hahaha!) Saka karamihan sa mga yun ay small stories lang, walang masyadong impact na ikuwento. Gaya ng magkakaroon ka ng katabi na amoy-putok.. as in di lang basta putok.. putok na putok! Putek! Wag na nga yang mga ganyang kababuyan. Naaalibadbaran ako. Bwahaha!

Irerecall ko muna mga Anaps stories ko. I'll try to post one everytime may naaalala ako. Hehe..

me @ 25…

25 na ako. Totoo ba ito? Di ako makapaniwala. Dati pag 25, matanda na sa paningin ko. Totoo. Feeling ko sila yung mga marami ng naachieve sa buhay. Marami ng naipon, may sariling bahay, may kotse, may business, pwede ng mag-asawa. Kaya di ako makapaniwala na 25 na ako. I stopped counting at 20. Hahaha!

Ano na nga ba ang naachieve ko? Wala akong ipon. Walang bahay, kotse o business. Pero may asawa at anak. Kung titignan ko yun standards ko on being 25, parang wala akong naachieve. Pero hindi. Feeling ko I've done so much. Hindi lang pala material things ang mahalaga. I mean, oo, wala ako nung mga yun. Pero masaya pa din ako. Una, may anak ako na bibo. As in! Maya't maya kumakanta. Pag nakarinig ng dance music, hala! Walang pakialaman at sasayaw siya (sabi nga nila, ikaw na ang maging anak ni Jona.. imposibleng di ka mahilig sumayaw.Ü). Hindi nahihiyang makipag-usap sa mga tao. Marunong mang-asar. Maraming tanong. Yun nga lang, takot sa mascot. Hahaha! Pangalawa, mabait ang asawa ko. Yes, we have petty quarrels. But we're still together. We've already been married for 4 1/2 years now. We've had so many trials but hey, we still have each other. Then, hindi ako pinababayaan ng family ko. Masasabi ko na hindi talaga nila ako iniwan through tough times. Swerte ako at napakasupportive nila sa akin.

Ano pa ba ang nakakapagpasaya sa akin? Simpleng tao lang kasi ako sa totoo lang. Gusto ko laging masaya. I mean ayoko ng tahimik lang. Gusto ko daldal ako ng daldal! Pwera na lang kung inaantok talaga ako. Hahaha! Saka ok na ok sa akin pag masaya ang usapan, yung tipong tawa lang kayo ng tawa. Parang walang problema. Gusto ko ring kain ng kain. Tinanong nga ako minsan ng officemate ko dito sa IBM kung ilang beses ba ako kumakain sa isang araw. Kasi pagdating sa umaga, kumakain ako, then sa lunch, tapos sa hapon, kumakain pa din ako. Kaya eto, maliliit na ang mga damit ko. Di na ako pwede sa small. Hehe.. Marami pa akong gusto. Small things. Di ko na lang babanggitin kasi medyo madami.

Basta masasabi ko na masaya ako ngayong bday ko. God has really been good to me and my family. Ang daming blessings na binigay Niya samin. I really am thankful to Him. He knows how and when to give the things that you need at the right time, at His time.

Before I end, salamat nga pala sa mga friendships ko na nakaalala at bumati. God bless you all.Ü

Nostalgia

Yesterday morning, I was so happy chatting with my friends back home. Gossiping, sharing ideas, talking about anything under the sun. Then suddenly, in the afternoon, I felt something wrong. I felt so sad. I felt so down. I started to think why. But I myself can't explain. What started as a happy day is now getting ruined. I thought deeply. Then I found the answer to my question. It was Oct 4. A year ago. It all started that day. When I had the biggest problem I could have ever imagined. I don't want to be a 'killjoy' here but I cant share the story. That story is not for the whole world to know.

I felt a sudden pain. The pain was not as much as before but Im surprised that Im still aching somehow. I thought everything was over and forgotten. Im wrong. Still feeling painful after a year is not right. I know I should've moved on. I tried my best. I thought I already moved on. But why am I feeling this way. I don't know. That nightmare still haunts me. I don't want this to happen but what can I do? I thought feelings can be controlled. I really can't explain how and why I suddenly felt that way when in fact I'm not even thinking of it.

Ahh! Too much for this. I have to move on with my life now. I have to get rid of this habit of thinking and living in yesterday. Whatever had happened before should all be closed door now. God had given me so much blessings after that incident. I should be thankful that everything's ok now instead of being haunted by the past. Time to move on. Time to let go.

Before I end, I must say that I now believe in the saying that it is easy to forgive but so hard to forget.