on the last day of the year

huling araw ng 2008. as i look back, marami akong dapat ipagpasalamat sa taong ito. kahit medyo magulo, marami rin akong natutunan. i dont want to enumerate anymore. basta naging masaya ako kahit magulo ang mundo ko. hahaha!

un lng. alang wenta. toink.

happy new year everyone! =)

sori…

ndi ko sinasadya. never meant for it to happen. sori.

3 years

october na naman.

2005. magulo ang mundo ko. as in sobrang gulo. sobrang sakit. sobrang sama ng loob. pero inayos ko pa din. kahit na sobrang durog ang pakiramdam ko, ndi pwedeng sarili ko lang ang isipin ko. dahil kailangan kong gawin para sa anak ko. para sa ikatatahimik ng pamilya ko.

2006. nasa malaysia na ako. pero nung sumapit ang panahong ito, sobrang sakit pa din. naisip ko tuloy, un nga pala ang matinding dahilan kung bakit nasa ibang bansa ako. ndi ko pinangarap magtrabaho sa ibang bansa pero ginawa ko. kc gusto kong tumakas sa pinas. gusto kong mawala sa alaala ko.

2007. nasa malaysia pa din ako. pero nung taong ito, medyo ok na ako. although andun pa rin un sakit, i can say that im better. ndi ko pa lubusang nakalimutan at napatawad pero im starting to build a new life. ung malayo sa alaala ng pangyayaring un.

2008. andito pa rin ako. 3 taon na pala. and im proud to say na nakamove on na ako. ndi na ako nasasaktan. naisip ko na lahat naman ay dumaraan sa ganun. kasama un sa mga pagsubok ng buhay. ang mahalaga, buo pa rin ang pamilyang ipinaglaban ko. at masaya ako sa naging desisyon ko 3 years ago.

stigmatized…

If I give up on you, I give up on me
If we fight what’s true, will we ever be
Even God himself and the faith I knew
Shouldn’t hold me back, shouldn’t keep me from you

Chorus:
Tease me, by holding out your hand
Then leave me, or take me as I am
And live our lives, stigmatized

I can feel the blood rushing though my veins
When I hear your voice, driving me insane
Hour after hour day after day
Every lonely night that I sit and pray

Chorus

We live our lives on different sides,
But we keep together you and I
Just live our lives, stigmatized

We’ll live our lives, We’ll take the punches everyday
We’ll live our lives I know we’re gonna find our way

I believe in you even if no one understands
I Believe in you, and I don’t really give a damn
Oh stigmatized yeah yeah yeah
We live our lives on different sides
But we keep together you and I
We live our lives on different sides

We’re gonna live our lives
Gotta live our lives
We’re gonna live our lives
We’re gonna live our lives, Gonna live our lives, Stigmatized

balang araw…

wish i could help

my previous entry was about a friend whom im really thankful kc ndi ako iniwan during the time na medyo magulo ang utak ko. ndi pala medyo. magulo talaga. talking to him made me realize so many things. parang tranquilizer na nagpakalma sa akin. made me stop and think. think about things na ayaw tanggapin na utak ko. so talagang i consider him as one of my very good friends na. kc iilan lng naman ang napagsasabihan ko ng ganung problema.

kaya medyo sad ako to see him worrying about something. something na ndi ko alam. para kasing may gumugulo sa isip niya. tahimik. ndi palakibo. ndi makulit. basta. parang ndi siya. kaya pati ako ay nagwoworry na. sana alam ko kung anong nangyayari. but then, hindi ko naman siya pwedeng pilitin na magkuwento. sabi nga niya, ayaw niya munang pag-usapan ngaun.

kuya, andito lang ako ha. pag kailangan mo ng kausap. i hope it’s nothing serious. i wish i could help you.